Welkom, gast. Klik Log In
ChowChowPraat. Het Nederlandstalig Chow Chow Forum
 
  HomeHelpZoekLog In  
 
Pagina index wisselen Pagina's: 1
Stuur Onderwerp Druk Af
Tot hoe ver ga je ? (Gelezen 4252 maal)
hans
ChowChowPrater
*****
Niet aangemeld


Ik hou van Chow Chows!

Berichten: 2281
Tot hoe ver ga je ?
23. Jan 2014 om 15:22
 
Hier bij wil ik mn verhaal schrijven van hoe ver ga je als je hond oud of ziek is, het gaat eigenlijk over mijn twee oudjes (Silas aankomende mei 22 jaar en Maitè afgelopen oktober 13 jaar geworden) deze twee zijn incontinent, onzindelijk en hebben epilepsie maar zijn ook doof althans Silas maar Maitè hoort nog wel `n beetje en allebij zien niet veel meer, uitgelaten worden wil Maitè niet meer en gaat halfwege de straat liggen, Silas gaat heel soms mee naar het bos wat hier om de hoek ligt maar is onzeker en bang als ik een hond of mens tegen komt en vlucht dan ook als ze de kans krijgt, Silas heeft in dr leven nog nooit aan de riem gelopen en het was ook `n crime nu dat wel moest maar ondertussen gaat het redelijk aan een flexie zolang die maar niet strak komt te staan! Maitè heeft nu voor de derde keer nieuwe medicijnen voor dr epilepsie en Silas heeft zo nu en dan een kleine aanval en hoeft daar nog geen medicijnen voor maar merk nu de laatste tijd dat de aanvallen van Maitè weer wat vaker komen al zijn ze niet hevig dus deze medicijnen zullen binnenkort ook hun werk niet meer doen, mijn DA had verteld dat dit de laatste medicijnen zijn die ze krijgt dus als ze niet meer werken is het einde verhaal voor Maitè zelf heeft ze er nu nog geen last van, ook dat onzindelijkheid/incontinentie van Maitè en Silas begint in huis aardig te stinken ondanks dat ik `n paar keer per dag dweil en luchtverfrissers in huis heb, ook de bank gaat erg ruiken vanwege Silas die nu nog met moeite erop kan komen ik kan haar nu niet meer verbieden om op de bank te laten heb het wel geprobeerd maar dan raakt ze in paniek omdat ze het niet snapt want heel dr leven mocht ze op de bank!
Steeds vaker denk ik hoelang moet ik zo doorgaan met deze twee oudjes want opzich zien ze het leven nog wel zitten en hebben niet de bekende blik van ik wil niet meer en ik wil ze ook voorlopig nog bij me houden en daarom vind ik het moeilijk om te doen wat verstandig is, maar als ik zie wat deze oudjes zijn veranderd ook in hun gedrag want Maitè is ook sinds `n tijdje shagrijniger en ik mag ze ook niet kammen Silas daarin tegen is veel vriendelijker geworden dus wat is wijsheid en hoever ga ik door met hun! Erg lastig om een besluit te nemen!! Ben benieuwd wat jullie ervan vinden en wat jullie in mijn geval zouden doen?

Gr.Hans
Naar boven
 
 
IP Gelogd
 
DutchChow
Global Moderator
*****
Niet aangemeld


Ik hou van ChowChowPraat!

Berichten: 2424
Nederland
Geslacht: male
Re: Tot hoe ver ga je ?
Reageer #1 - 23. Jan 2014 om 16:27
 
Hoi Hans,

Wat een goed onderwerp om met elkaar te bespreken!
Bedankt hiervoor.
Het is verre van eenvoudig om als 'baasje' een keuze te maken voor je makker.
Ik schrijf bewust baasje in plaats van eigenaar. Dat laatste klinkt nogal van 'eigendom'.
En ligt zit ook de sleutel van dit thema...
"Je beslist of bepaalt wat er gaat gebeuren met je "eigendom"."
Een jarenlange liefde en trouw en dan zie je langzaam een aftakeling van de gezondheid. Niet meer mee kunnen en dan die blik van je trouwe vriend die zegt 'ik wil wel, maar kan het niet'......
Een dierenarts wordt geraadpleegd en je overlegt met vrienden en kennissen. De reacties zijn vaak keihard en ook wel eens zonder respect.
Een keuze........
Het blijft lastig.
Ik denk dat ook de liefde voor je vriend zal helpen te bepalen... "tot hier en niet verder"....

Peter

Naar boven
 

--
DutchChow
"Mijn blauwe tong fluistert Chow Chow!"
WWW  
IP Gelogd
 
heidi
Chow Chow
***
Niet aangemeld


Ik hou van Chow Chows!

Berichten: 229
Geslacht: female
Re: Tot hoe ver ga je ?
Reageer #2 - 23. Jan 2014 om 22:01
 
Hoi Hans,

Dit is een heel moeilijk onderwerp en het zal ook niet voor iedereen hetzelfde zijn. Ik vind dat, zolang jij denkt dat je hondjes nog plezier hebben en jij zelf het ook nog aankan, dan zou ik ze ook bijhouden.
Als voor Maité dit de laatste medicijn is wat ze kan krijgen dan zal je ook wel zien dat je dan niets meer voor haar kan doen, dan zal het misschien helemaal niet meer gaan en dan moet je wel een besluit nemen.
Onze vorige chowchow, Skibby kon op het laatste van zijn leven heel moeilijk stappen, maar het ging, hij had er nog zin in, telkens ik vroeg om te gaan wandelen, dan stond hij altijd klaar, we wandelden niet ver natuurlijk en erg traag, maar dat ging. Skibby is uiteindelijk op een dag ziek geworden, zijn hartspier werkte niet meer zoals moest en de volgende dag hebben we hem laten inslapen, dan kan je niet anders en dan is het besluit ook heel vlug gemaakt om hem te helpen. Maar ik zou nooit kunnen beslissen om mijn hond of poes te laten inslapen als ik zie dat het nog gaat en dat je het zelf nog kan opbrengen om ervoor te zorgen, want dat heb je wel, zorgen aan zo'n oudje. Ik vind dat je makkelijker een besluit kan nemen als je ook echt ziet aan je vriend dat hij echt niet meer kan en dat je dan zegt, nu is het genoeg geweest.
Voorlopig zou ik ze ook nog bij mij houden, misschien is dat ook wel egoïstisch, maar ik denk echt dat als het moment er is, dat het echt niet meer gaat, je dan niet meer twijfelt. Het blijft heel moeilijk en ik wens je veel sterkte met wat je ook beslist.

Vele groetjes Heidi en Lowie.
Naar boven
 
 
IP Gelogd
 
HelmaChow
Global Moderator
*****
Niet aangemeld


Ik hou van al mijn Chow
Chows!

Berichten: 764
Geslacht: female
Re: Tot hoe ver ga je ?
Reageer #3 - 24. Jan 2014 om 08:35
 
Hoi Hans,

Wat een goed onderwerp heb je hier naar voren gebracht.
Ik herinner me natuurlijk heel goed van afgelopen zomer dat we bij jou en je dieren waren. En ja, dan zie je de oudjes en ook hoe actief je met ze (allemaal) bezig bent.
Jouw liefde voor hen en de liefde die je er voor terugkrijgt.
De dankbaarheid en de blijdschap en dat stralen ze dan uit, maar ook jij.  Knipoog
Als ze erg ziek zijn dan zijn ze hulpeloos en erg afhankelijk van je. In de natuur is dat anders. Dan zijn dieren overgeleverd aan zichzelf en komen dan vaak niet prettig aan hun eind.
We gaan met ze naar de dierenarts en ze worden behandeld. Toch wel fijn dat dat allemaal kan. Maar soms zijn grenzen bereikt en kan men hooguit met wat kunstgrepen het leven verlengen. Maar ook dan komt een moment dat daar een grens bereikt wordt.
Afscheid nemen is oh zo moeilijk en wat je lief hebt wil je niet kwijt. Maar als zo'n diertje niet meer kan dan mag je blij zijn dat jij kan helpen. Wij hebben daar ook altijd veel moeite mee gehad. Neem onze Beer, onze Pau Lin en onze Kaya. Kaya was amper 4 jaar en toen de dierenarts zei ze heeft strottenhoofdkanker en haar kansen minimaal waren besloten we ter plaatse haar te laten inslapen. Zonder haar kwamen we thuis en de andere Chows waren merkbaar aangedaan dat Kaya er niet meer was.
Nu is Shadow 13 jaar en doet z'n best om nog mee te kunnen. We weten dat ook met hem het moment van afscheid gaat komen. Als dat tijdens z'n slaap gebeurt lijkt dat toch anders als dat we hem bij de dierenarts laten inslapen. Het verschil is dat we dan afscheid hebben kunnen nemen en dat dan onze keuze was. Uit liefde voor Shadow. We genieten nog elke dag van hem en hij van ons.....
Het is een heel verhaal geworden en heb er lang over nagedacht en eerst op kladjes geschreven.
Hans we houden contact.

Groetjes,
Helma
Naar boven
 

Chow Knuffels!
WWW  
IP Gelogd
 
hans
ChowChowPrater
*****
Niet aangemeld


Ik hou van Chow Chows!

Berichten: 2281
Re: Tot hoe ver ga je ?
Reageer #4 - 24. Jan 2014 om 10:13
 
Peter, Heidi en Helma,

Bedankt voor jullie reactie,
Ik weet natuurlijk dat ik op `n gegeven moment zelf de keuze moet maken maar dan denk ik weer zou het dan wel de juiste tijd voor hun zijn en de laatste tijd denk ik daar steeds vaker aan want ze hebben natuurlijk ook hun goede dagen, soms als ik thuis kom van mn werk ligt Silas op de bank te slapen en ze reageerd dan nergens op ook niet als ik ze aantik en zie ze dan ook niet ademen en dan denk ik ze is rustig in dr slaap ingeslapen maar als ik ze optil word ze pas wakker dus ze slaapt hèèl diep en dan ben ik wel opgelucht dat ze nog leeft, opzich vind ik dat incontinentie/onzindelijk zijn nog niet het alle ergst al heb ik weleens van die dagen dat ik ervan baal want ja het is niet èèn plasje dat ze op `n dag in huis doen maar `n aantal keren en dan denk ik van ja het moet nu maar gebeuren maar als ik dan zie hoeveel plezier ze nog hebben in hun leven kan ik het nog niet over mn hart krijgen om een beslissing te nemen, als ik bv Silas neem die is zo veranderd de laatste maanden ze is bang voor honden en mensen op straat/bos en andere dingen bv stilstaande auto`s dat ze weg wil lopen terwijl ze voorheen absoluut nergens bang voor was wat dat betreft heeft ze echt het karakter van een terrier van kom maar op, ook als ik ze onverwachts wil aaien kruipt ze in elkaar dit zou ze eerst nooit gedaan hebben want dan zou ze mij gebeten hebben want het was een hondje die besliste zelf of ze wel geaaid wilden worden maar ze vraagt nu wel veel aandacht en is ook veel liever geworden, net als Maitè die eerst altijd geknuffeld wilde worden maar dat wil ze nu niet meer dus dan denk ik zijn ze wel gelukkig, ik weet niet of honden dat zelf in de gaten hebben dat ze nu anders zijn dan voorheen. Ik wil ook nog `n voorbeeld geven van mn eerste Chow teefje Lotus die kreeg een hersenbloeding ze ging bijten en ik kon er niks mee beginnen terwijl het eerst voor iedereen een lieve hond was dus samen met de DA overlegt voor inslapen de DA zou eigenlijk thuis komen maar doordat die een spoedgeval kreeg kon die niet komen dus ik naar de praktijk een auto geregeld en aangezien dat Lotus panisch voor auto`s was stapte nu vrolijk in de auto ook liep ze vrolijk de praktijk binnen terwijl normaal gesproken haar moest sleuren dus dat was al vreemd en toen had ik het idee van is dit wel goed dat ik ze liet inslapen weer overlegt met de DA dus toch ingeslapen en daar heb ik naderhand zo schuldgevoel aan over gehouden van was ik niet te vlug met deze beslissing en daar ben ik nu weer bang voor of ik niet te vlug een beslissing zal nemen!

Gr.Hans
Naar boven
 
 
IP Gelogd
 
Laska
ChowChowPrater
*****
Niet aangemeld


Eens een Chow, altijd
een Chow !!!

Berichten: 1075
Geslacht: female
Re: Tot hoe ver ga je ?
Reageer #5 - 24. Jan 2014 om 12:48
 
Hoi Hans,

Ook ik wil hierop zeker reageren. Heel goed ook trouwens dat je dit topic hebt opgestart, bij jou speelt het nu maar bij velen van ons is het ook al wel een of meer keer aan de orde geweest én gezien we allemaal Chow's hebben (en veelal ook andere huisdieren) zal het ook in de toekomst bij ons allemaal (weer) spelen.....

En inderdaad 'hoe ver ga je' als je maatje oud en ziek is en wat is het moment om die loodzware beslissing van het afscheid te nemen >> het kan maar één keer en te vroeg wil je dat absoluut niet doen, maar te laat wil je het ook niet doen zodat je maatje meer moet lijden dan nodig zou zijn geweest. Absoluut héél moeilijk om het juiste moment te kiezen en zeker ook gezien jij er alleen voor staat om deze beslissing te nemen en geen overleg kunt plegen, al heb je gelukkig wel een heel goede band met je DA, die je vast ook wel helpen kan en zal, maar toch dé beslissing is aan jou en dat is een loodzware om te nemen. Het mooist zou zijn als beide op een gegeven moment in hun slaap overlijden en je zo deze loodzware beslissing uit handen wordt genomen, ook dan is en blijft het natuurlijk moeilijk en héél verdrietig afscheid en een groot gemis maar dan wordt je wel iets uit handen genomen waar je erg tegenop ziet, maar ja helaas is dat vele dieren niet gegeven zo zachtjes weg te glijden...
Volg je gevoel maar ook je verstand in dezen en laat altijd het belang van je maatje bovenaan staan, is wat wij altijd proberen te doen...

En soms heb je geen keuze en kom je ineens voor die beslissing te staan, geheel onverwachts en kun je niet anders dan in het belang van je maatje in te laten slapen en is het ook 'makkelijker' als je begrijpt hoe ik bedoel want echt makkelijk is het nooit natuurlijk, het is afschuwelijk als je daarvoor komt te staan hoe dan ook. Maar 2x hebben wij het dus 'makkelijker' gehad, omdat er gewoon geen andere keus was >>> de eerste keer met Laska, die op een zondag duidelijk niets meer wilde en ziek was, maandag naar de DA gegaan, die voelde dat in de buik iets niet goed zat en moesten we foto's laten maken >> lang verhaal kort, hij bleek miltkanker te hebben en het gezwel was opengebarsten en vandaar dat hij zo ziek was maar ook zaten al uitzaaiingen in de lever >> de milt moest er sowieso á la minute uit anders zou hij sowieso doodgaan, maar tijdens de operatie bleek het al zover uitgezaaid te zijn in de lever dat hij het niet redden ging. Hij zou nog wel even kunnen blijven leven maar erg ziek zijn, dus tja dan heb je geen andere keus toch dan hem niet meer bij te laten komen uit de operatie en zo gingen we met zijn drietjes heen en met zijn tweetjes en een leeg tuigje terug.... Vóór die zondag er niets van gemerkt wat er al bij hem speelde, wat kon aldus DA omdat het een heel agressief soort was en ons geen verwijt te maken was. Maar wát een klap zoiets....
Naar boven
 
 
IP Gelogd
 
Laska
ChowChowPrater
*****
Niet aangemeld


Eens een Chow, altijd
een Chow !!!

Berichten: 1075
Geslacht: female
Re: Tot hoe ver ga je ?
Reageer #6 - 24. Jan 2014 om 12:50
 
*** deel II ***


Mijn lap tekst is weer eens te lang....

En ook bij Kaj -zoals bij jullie bekend is- ging het allemaal heel snel en was er geen andere keus dan aan het eind van die horrorweek hem in te laten slapen.

Maar zoals jij nu hebben we ook wel meegemaakt met onze Sascha. Hij had spondylose, wat geconstateerd werd toen hij zo rond de 11 jaar was en dat is nog een hele tijd goed gegaan met medicijnen, maar op een gegeven moment begonnen er verlammingsverschijnselen op te treden en begon bewegen en opstaan een probleem te worden, maar het ging nog en hij had duidelijk nog zin in het leven. Werd ook wat incontinent (wat ik ook geen punt vond op zich), maar toen verslechterde het zo dat hij niet meer echt kon lopen en naar buiten gedragen moest worden en daar zo vastgehouden dat hij zijn behoefte kon doen en de laatste paar dagen alleen nog maar kon liggen, overeind komen lukte niet meer >> wel had hij nog trek in zijn eten en hondensnoepjes, knuffelen wilde hij nog volop en was er ook nog helemaal wel bij, maar ja zó was toch ook geen leven meer. Nauw contact met DA vanzelfsprekend ook en die kon echt niets meer doen toen en toen weet ik nog wel dat ik toen op een middag naar buiten stond te kijken en daar een hond vrolijk met zijn baasje mee zag lopen, helemaal blij en toen ik omkeek naar ons maatje wat alleen nog maar kon liggen en verder niets meer, toen was dat eigenlijk hét moment voor mij dat ik ineens die beslissing kon nemen, want zó was toch geen hondwaardig bestaan meer en verbetering was niet meer mogelijk. Toen Ed thuiskwam dit verteld en ook hij vond toen ook wel dat het moment er was, we hebben toen de DA gebeld en die is de volgende dag hier thuis gekomen om hem in te laten slapen en daar hadden we toen helemaal vrede mee. Sascha was toen 12,2 jaar oud en het was goed zo, het ging gewoon niet meer.

En dat hoop ik ook bij jou Hans dat óf ze beide op een gegeven moment zachtjes zelf inslapen en je zo deze loodzware beslissing uit handen genomen wordt óf dat je het ook op een gegeven moment ineens zo ziet dat het moment daar is, zoals ik toen bij Sascha..... Maar moeilijk is en blijft het absoluut, want het liefst heb je dat je maatjes eindeloos bij je blijven, maar helaas dat kan niet.... Gelukkig hebben beide wel al een heel mooie leeftijd bereikt, dat is sowieso al wel iets om blij mee te zijn.

Ik hoop dat je ook hier wat aan hebt en wens je veel sterkte en kracht toe.... en hoop voor je, dat je ze toch nog een tijdje bij je mag blijven houden, hun situatie nog een tijdje zo blijft....

Groetjes,
Nora
Naar boven
 
 
IP Gelogd
 
Eens een chow altijd een chow
Chow Chow
***
Niet aangemeld


Ik hou van Chow Chows!

Berichten: 175
Re: Tot hoe ver ga je ?
Reageer #7 - 24. Jan 2014 om 16:21
 
Hoi Hans,

Hele lange verhalen voor een moeilijke beslissing. Natuurlijk ken ik het ook. Je hoopt altijd dat je een keer beneden komt en dat ze dan dood in hun mandje liggen, zodat je zelf de beslissing niet hoeft te nemen. Maar dat gebeurt eigenlijk zelden.

Toch kan ik er heel kort in zijn: voor mij ligt de grens bij het 'chow waardig zijn'. Op het moment dat ik in hun ogen lees van 'vrouwtje, dit kan zo niet meer'; dan moet het afgelopen zijn en mag je niet egoistisch zijn.

Heel veel sterkte en wijsheid. Ik denk aan je.
Monique
Naar boven
 
 
IP Gelogd
 
hans
ChowChowPrater
*****
Niet aangemeld


Ik hou van Chow Chows!

Berichten: 2281
Re: Tot hoe ver ga je ?
Reageer #8 - 25. Jan 2014 om 08:28
 
Hallo Nora en Monique,

Ook jullie bedankt voor jullie verhaal,
Ja inderdaad blijft het altijd moeilijk om een juiste beslissing te nemen en dat hebben jullie ook meegemaakt, de een is daar misschien iets makkelijker in dan de ander maar op het moment hebben ze nog niet de blik in hun ogen van baasje ik kan niet meer, maar ik hoop ze nog `n tijdje bij me te houden want ik wil ze nog niet kwijt! Iedereen bedankt voor jullie verhaal en steun en het doet me goed dat ik niet alleen met dit euvel zit want soms denk ik ben ik niet te zeikerig met mn honden maar ja zo ben ik nu eenmaal!

Gr.Hans
Naar boven
 
 
IP Gelogd
 
Laska
ChowChowPrater
*****
Niet aangemeld


Eens een Chow, altijd
een Chow !!!

Berichten: 1075
Geslacht: female
Re: Tot hoe ver ga je ?
Reageer #9 - 08. Feb 2014 om 12:48
 
Hoi Hans,

Je bent zeker niet zeikerig met je honden!! Je honden zijn je Vipjes, net zoals Boj hier bij ons, dus logisch dat je daar het beste voor wilt en je je daar zoals nu om je oudjes zorgen om maakt en ook voor het allerbeste wilt doen en daarbij sta je er ook nog alleen voor, kun je niet dingen overleggen met een partner dus hopelijk heb je wat aan ons, uiteindelijk zijn wij er hier op het forum buiten de gezelligheid, ook om elkaar te steunen en onze ervaringen met elkaar te delen, toch?!

Groetjes,
Nora
Naar boven
 
 
IP Gelogd
 
heidi
Chow Chow
***
Niet aangemeld


Ik hou van Chow Chows!

Berichten: 229
Geslacht: female
Re: Tot hoe ver ga je ?
Reageer #10 - 08. Feb 2014 om 23:00
 
Hoi Hans,

Ook ik vind je helemaal niet zeikerig met je honden!! Het zijn tenslotte onze vipjes.
Ik sluit me dan ook volledig bij Nora aan want beter dan haar kan ik het niet zeggen Smilie
Heel mooi gezegd Nora!

Vele groetjes Heidi
Naar boven
 
 
IP Gelogd
 
DutchChow
Global Moderator
*****
Niet aangemeld


Ik hou van ChowChowPraat!

Berichten: 2424
Nederland
Geslacht: male
Re: Tot hoe ver ga je ?
Reageer #11 - 09. Feb 2014 om 08:33
 
De topic die Hans hier heeft geopend geeft ook de liefde aan voor onze Chows (misschien moet ik schrijven 'dierbaren').
Het moment van afscheid nemen.....
Neem onze Shadow......hij is nu 13 jaar oud.
We zien hem langzaam maar zeker aftakelen en van de week waren we nog bij de dierenarts met hem.
Gelukkig geen problemen met zijn nieren en schildklier, maar wel een vergrote teelbal.
Vooralsnog laten we dat zoals dat is, want het opereren van een oude hond is geen sinecure. De narcose en wat doe je zo'n dier aan.
Laat hem maar zoveel mogelijk nog genieten.

Peter
Naar boven
 

--
DutchChow
"Mijn blauwe tong fluistert Chow Chow!"
WWW  
IP Gelogd
 
hans
ChowChowPrater
*****
Niet aangemeld


Ik hou van Chow Chows!

Berichten: 2281
Re: Tot hoe ver ga je ?
Reageer #12 - 09. Feb 2014 om 08:44
 
Hallo Nora en Heidi,

Soms is het een nadeel als je alleenstaand bent om dit soort beslissingen te nemen want inderdaad als je een partner hebt kun je het samen beslissen, gelukkig heb ik veel steun aan mensen hier op het forum en aan mn vrienden maar ja de beslissing moet ik dan toch zelf maken! Als ik zie hoe sommige mensen bv die in het pension komen hoe makkelijk zij een beslissing nemen om een hond in te laten slapen bv een hond op leeftijd die wat ouderdom kwaaltjes begon te krijgen hebben ze laten inslapen want hun reden was het gaat teveel geld kosten en ze hadden geen zin in toestanden en dat vertellen zonder blikken of blozen en nemen net zo makkelijk weer een andere hond en zo zijn er meer van die verhalen die wij horen in het pension, gelukkig zijn er ook veel mensen die tot het uiterste gaan soms wel heel erg ver denk ik dan maar beter tot het uiterste gaan dan zonder iets geprobeert te hebben!
Maar ik ben nog niet tot `n beslissing gekomen met mn oudjes want het gaat nog redelijk goed met ze!

Gr.Hans
Naar boven
 
 
IP Gelogd
 
Laska
ChowChowPrater
*****
Niet aangemeld


Eens een Chow, altijd
een Chow !!!

Berichten: 1075
Geslacht: female
Re: Tot hoe ver ga je ?
Reageer #13 - 09. Feb 2014 om 13:15
 
Hallo,

Ben ik ook weer even...

Heidi,
Erg aardig van je om dat zo te zeggen, dank je wel!

Peter,
Inderdaad kun je i.p.v. onze Chows ook wel onze dierbaren zeggen, want dat zijn het ook absoluut voor ons, toch!!

En ja, jullie Shadow >> zeker héél fijn, dat de uitslag op zich heel goed nog is en zeker op zijn leeftijd, maar wel heel jammer dat het toch niet helemaal goed is. Maar hopelijk gaat het ook met Shadow nog lange tijd goed daarmee, net zoals bij onze hond vroeger thuis en verder proberen zoveel mogelijk van/met hem te genieten én proberen niet steeds eraan te denken, want dat legt dan een domper op het nu nog van hem genieten en dat zou zonde zijn, al zal het niet altijd meevallen er niet aan te denken, wat logisch is.

En nee een operatie op die leeftijd, dat is toch ook wel een heel risico en wat doe je inderdaad je maatje nog aan, ook in ons geval is toen besloten in overleg met de DA dat niet meer te doen, al spreek ik wel over de jaren 70 toen dus ook wel hele tijd terug, een heel andere tijd natuurlijk wel met veel minder mogelijkheden dan nu, maar toch op die leeftijd....
Ik hoop met jullie mee, dat jullie toch nog een mooie tijd met Shadow zullen mogen hebben!!!

Hans,
Fijn, dat je buiten steun aan je vrienden ook steun aan ons hebt, maar ja wat je zegt dé beslissing is uiteindelijk wel aan jou. Maar zolang het zo gaat als het nu met je oudjes gaat is het moment gelukkig nog niet daar, dus proberen niet teveel aan te denken, daarvoor is het nog tijd genoeg als het wel zover is...

En ja, je zult bij jullie in het pension zeker wel heel veel meemaken en de ene mens is zeker de andere niet in hoe ze met hun dier omgaan. Dat mensen zó makkelijk en zo zonder blikken of blozen kunnen vertellen iets niet meer te hebben gedaan voor hun hond (of kat of wat dan ook voor dier) omdat het teveel geld zou kosten, dat is iets wat ook ik nóóit zal kunnen begrijpen, dat mag toch nóóit de reden zijn om iets wel of niet te doen, althans dat vind ook ik en zeker onbegrijpelijk dat ze dan hop wel weer een andere hond nemen.  Maar ja die mensen zoals wat jij nu vertelt, die dan wel gelijk daarna weer een andere hond nemen, dat zijn mensen die niet zo om hun hond geven, zoals wij doen dat is wel héél duidelijk; bij ons is onze hond een lid van het gezin, ons maatje maar dat is het niet in het geval van zulke mensen, anders kun je niet zo makkelijk zo praten en hop weer een andere nemen.......
Dit verhaal doet me denken aan ooit buren van ons, die hadden een cavia en die werd op een gegeven moment ziek, maar daarmee werd niet naar de DA gegaan, want dat zou meer kosten dan de 15 gulden (toen nog) dat de cavia bij aanschaf gekost had en dat hadden ze er dus niet voor over en dus is de cavia overleden, wat misschien helemaal niet had hoeven gebeuren. Héél erg vond en vind ik het als je zó denkt....

Groetjes,
Nora



Naar boven
 
 
IP Gelogd
 
Pagina index wisselen Pagina's: 1
Stuur Onderwerp Druk Af